بیست و دو راه برای باختن در یک بحث

نیایاسوترا شامل یک فهرست شماره‌گذاری شده از ۲۲ نیگراها‌ستها‌نا است — به معنای واقعی "زمینه‌های شکست". نه ۲۲ مغالطه. بیست و دو شرایط نام‌گذاری شده که تحت آن‌ها یک شرکت‌کننده در یک مناظره رسمی شکست خورده و تماشاگران حق دارند این را به‌طور علنی بیان کنند.

برخی از آن‌ها همان‌طور که انتظار می‌رود هستند: تناقض در خود، ارائه دلیلی که خلاف پایان‌نامه‌تان را ثابت می‌کند، استدلال به صورت دایره‌ای. دیگران به گونه‌ای رویه‌ای هستند که تقریباً هیچ معادل یونانی ندارند — تغییر پایان‌نامه‌تان در میانه استدلال، تکرار خود به جای پاسخ دادن، عدم پاسخ‌گویی در نوبت‌های تعیین‌شده، گفتن چیزی که مخاطب نمی‌تواند درک کند، یا پذیرفتن نقطه نظر رقیب در حالی که به استدلال ادامه می‌دهید گویی که این کار را نکرده‌اید. باخت یک *رویداد تعریف‌شده* بود و تعریف آن نوشته شده بود.

این به شما می‌گوید منطق هندی در واقع چیست. این اساساً نظریه‌ای نیست که بگوید کدام فرم‌های جمله حقیقت را حفظ می‌کنند. این نظریه‌ای است درباره اینکه چه اتفاقی می‌افتد وقتی دو نفر آموزش‌دیده در ملأ عام اختلاف نظر دارند و باید چیزی حل و فصل شود. این آزمایش را در جلسات خودتان انجام دهید: تیم شما تقریباً مطمئناً یک حس نانوشته از اینکه چه کسی "برنده" یک بحث است دارد و تقریباً مطمئناً هیچ تعریف مشترکی از آن ندارد. نیایا دو هزار سال پیش این تعریف را نوشت.

این مقاله بخشی از سری ریشه‌های استدلال در مورد سنت‌های استدلال در جهان است.

منطق به عنوان یک شاخه از معرفت‌شناسی

از جایی که نویسندگان هندی شروع کردند، شروع کنید. سوال سازمان‌دهنده این نیست که "آیا این نتیجه از این مقدمات پیروی می‌کند؟" بلکه "کدام فرآیند می‌تواند یک شناخت را به عنوان دانش محسوب کند؟" آن فرآیندها پرماناها هستند. نیایا چهار مورد را شناسایی می‌کند:

• پراتیَکْشَ (ادراک): تماس حسی مستقیم با یک شیء
• استنتاج (Anumāna): حرکت از چیزی شناخته شده به چیزی که هنوز شناخته نشده است
• Upamāna (مقایسه): دانشی که از طریق شباهت به دست می‌آید
• شهادت (شهادت): دانش از یک گوینده شایسته و قابل اعتماد

مدارس دیگر فهرست را تنظیم می‌کنند. برخی فرض را (arthāpatti) یا عدم ادراک (anupalabdhi) اضافه می‌کنند؛ منطق‌دانان بودایی آن را به ادراک و استنتاج کاهش می‌دهند؛ مادی‌گرایان تنها ادراک را می‌پذیرند. فهرست‌ها متفاوت است، اما چارچوب تغییر نمی‌کند: منطق درون معرفت‌شناسی زندگی می‌کند. یک استنتاج ترتیب جملاتی نیست که به طور تصادفی حقیقت را حفظ کند. این یک فرایند است که به وسیله آن یک شخص خاص به دانشی می‌رسد که قبلاً نمی‌دانست.

آن تصمیم واحد بیشتر تفاوت‌هایی را که در پی می‌آید توضیح می‌دهد. ارسطو می‌تواند یک قیاس را معتبر بنامد در حالی که مقدمات آن نادرست هستند، زیرا اعتبار خاصیت فرم است. برای نیایا، این موضوع چیز عجیبی است که به آن علاقه‌مند باشند. سوال جالب این است که آیا دلیلی که ارائه داده‌اید واقعاً دانش مورد ادعای شما را ارائه می‌دهد یا خیر.

استدلال پنج‌نفره — و چرا اعضای اضافی وجود دارند

ارائه‌ی مرجع، با مثال استاندارد آتش بر روی تپه:

• پراتیجنیا (تز): "آتش بر روی تپه است."
• دلیل (Hetu): "چون دود وجود دارد."
• نمونه (مثال / قاعده کلی): "هر جا که دود باشد، آتش نیز هست — مانند یک آشپزخانه."
• Upanaya (برنامه): "تپه از این نوع دود دارد."
• نیگامانا (نتیجه‌گیری): "بنابراین آتش بر روی تپه وجود دارد."

یکی از نخستین بیانیه‌های باقی‌مانده از این ساختار پنج‌گانه در هیچ متن فلسفی نیست — بلکه در کاراکا-سانهیتا، یک مجموعه پزشکی است. آموزش مناظره بخشی از تحصیلات پزشک بود، زیرا تشخیص، استنتاج در شرایط عدم قطعیت در برابر افرادی است که ممکن است با شما مخالف باشند.

واکنش واضح غربی این است که این قیاس ارسطو است که به پنج مرحله گسترش یافته است. این تفسیر از آنچه اعضای اضافی انجام می‌دهند غافل است. آن‌ها تکرار منطقی نیستند؛ بلکه حرکات گفتگویی هستند. پایان‌نامه آنچه در حال مناقشه است را اعلام می‌کند تا حریف بداند چه چیزی را باید مورد حمله قرار دهد. مثال یک مورد را ارائه می‌دهد که هر دو طرف آن را قبول دارند، که اینگونه شما زمین مشترک را ایجاد می‌کنید به جای اینکه آن را فقط ادعا کنید. کاربرد آن مورد توافق را به مورد مورد مناقشه متصل می‌کند. نتیجه‌گیری آنچه اکنون برقرار شده است را دوباره بیان می‌کند، به نفع مخاطبی که به جای خواندن، گوش می‌دهد.

فرم در ابتدا به شدت تشبیهی بود — آشپزخانه به عنوان یک *مورد مانند این* ارائه شد. نویسندگان بعدی ارتباط جهانی بین دلیل و نتیجه را به تدریج واضح‌تر و از نظر استدلالی سخت‌تر کردند. دیناگا و دارماکیریتی در نهایت استدلال کردند که سه عضو کافی است و به چیزی نزدیک‌تر به شکل یونانی نزدیک شدند. اما فرم پنج‌عضوی به عنوان استاندارد آموزشی باقی ماند، زیرا آموزش به مردم برای استدلال کردن و آموزش به آنها برای اثبات کردن یک کار یکسان نیست.

سه نوع بحث — و ۲۲ راه برای باختن

نویسندگان نیایا مباحثات را بر اساس هدف طبقه‌بندی کردند و این طبقه‌بندی را به عنوان باربر در نظر گرفتند:

• وادا: بحث تعاونی و حقیقت‌محور — هر دو طرف به دنبال پاسخ درست هستند
• جالپا: مناظره رقابتی با هدف پیروزی، با استفاده از هر وسیله مشروع
• ویتاندا: حمله به موضع حریف بدون دفاع از یک فرضیه مثبت خودی

این یک حرکت در سطح متا است که ارسطو هرگز به طور کامل انجام نمی‌دهد. سنت یونانی دیالکتیک را از اریستیک جدا می‌کند، اما نیایا نوع گفت‌وگو را به یک دسته‌بندی رسمی تبدیل می‌کند که حرکات قابل قبول متفاوتی در هر یک دارد — که دقیقاً همان چیزی است که نظریه استدلال معاصر زمانی که داگلاس والتون اقناع، تحقیق، مذاکره، بررسی، جستجوی اطلاعات و جدل را به عنوان انواع گفت‌وگوی متمایز با هنجارهای متمایز فهرست‌بندی کرد، دوباره کشف کرد.

سپس راهنماها فهرست می‌کنند که چه چیزی می‌تواند اشتباه پیش برود. hetvābhāsa — "دلایل کاذب"، فهرست مغالطه‌ها به طور صحیح، شامل دلیل نامشخص، دلیل متناقض، دلیلی که توسط ادراک نقض شده، دلیل غیرمستقر و دلیلی که به همان اندازه می‌تواند مخالف را ثابت کند. پاسخ‌های نامشروع (jāti) وجود دارند، حرکات سفسطایی که یک رقیب زمانی که هیچ چیز بهتری ندارد، استفاده می‌کند. و nigraha-sthānas وجود دارد: ۲۲ زمینه شکست.

فهرست نیگراها-ستها بخشی است که هیچ معادل تمیز غربی ندارد، زیرا دو دسته را که غرب جدا نگه می‌دارد، ترکیب می‌کند. برخی از موارد نقص‌های منطقی هستند. دیگران رویه‌ای هستند: تغییر پایان‌نامه‌تان، تغییر دلیل‌تان، گفتن چیزی بی‌معنی یا نامنسجم، گفتن چیزی که مخاطب نمی‌تواند دنبال کند، گفتن چیزها به ترتیب نادرست، حذف یک عضو ضروری از استدلال، افزودن موارد اضافی، تکرار صرف، سکوت، طفره رفتن، پذیرش نقطه نظر رقیب‌تان، یا نادیده گرفتن این که موضع خودتان قبلاً رد شده است.

به طور ساده: نیایا بار اثبات، ارتباط، چالش قابل قبول، concession، نقض رویه و شکست را نوشته بود — ماشین‌آلات یک *پروتکل*، نه صرفاً یک محاسبه. این بخشی از سنت است که به طور مستقیم به یک جلسه مدرن تعمیم می‌یابد و بخشی است که اغلب از خلاصه حذف می‌شود.

ویاپتی و مسئله استقراء

زیر vyāpti نشسته است — همزمانی ثابت یا نفوذ. دود دلیل خوبی برای آتش است زیرا دود فقط در مکان‌های دارای آتش نفوذ می‌کند. این استنتاج کار می‌کند زیرا آن رابطه بدون استثنا برقرار است.

که این مشکل واضح را به وجود می‌آورد: چگونه می‌توانید از مشاهدات محدود یک جهان‌شمول ایجاد کنید؟ منطق‌دانان هندی به‌طور مستقیم با این مسئله مواجه شدند. پاسخ آن‌ها ترکیبی از مشاهدات مکرر (bhūyodarśana)، عدم مشاهده مثال‌های متضاد (vyabhicāra-adarśana) و — حرکت تعیین‌کننده — درخواست برای یک رابطه‌ پایه بود. دارماکیردی استدلال کرد که vyāpti زمانی قابل اعتماد است که بر اساس یک ارتباط علّی (دود اثر آتش است) یا یک ارتباط هویت‌طبیعت (این یک بلوط است، بنابراین یک درخت است) استوار باشد. همبستگی‌های تصادفی واجد شرایط نیستند.

بنابراین پاسخ هندی به مشکل استقراء این است: به یک تعمیم صرفاً به این دلیل که موارد زیادی را دیده‌اید، اعتماد نکنید؛ آن را زمانی بپذیرید که بتوانید بگویید <em>چرا</em> این ارتباط نمی‌تواند شکست بخورد. این یک استاندارد قوی‌تر از آن چیزی است که بیشتر استدلال‌های اتاق هیئت مدیره به آن می‌رسند. همچنین، به طور تقریبی، این همان چیزی است که یک خواننده مدرن با درخواست یک مکانیزم به جای یک همبستگی منظور دارد.

پراسانگا و چهارگانه

نویسندگان بودایی پرسانگا را توسعه دادند — استدلالی که نتیجه‌ای از موضع خود حریف را استخراج می‌کند که حریف نمی‌تواند آن را بپذیرد. این به رد نزدیک است، با یک تفاوت مهم در استفاده از آن در مادیاماکا: استدلال‌کننده نیازی به پایبندی به هیچ نظریه‌ای ندارد. آنها نشان می‌دهند که تعهدات شما در تماس با یکدیگر زنده نمی‌مانند.

سپس catuṣkoṭi وجود دارد، چهارگانه‌ای که به‌ویژه با Nāgārjuna (حدود قرن ۲ میلادی) مرتبط است: یک گزاره تحت چهار گزینه بررسی می‌شود — هست، نیست، هر دو، هیچ‌کدام.

وسوسه‌انگیز است که این را به عنوان "منطق چهار ارزشی" ثبت کنیم، و اینجاست که حساب‌های رایج معمولاً اشتباه می‌کنند. در استفاده از مادیاماکا، چهار گوشه معمولاً چهار ارزش حقیقت نیستند که یکی از آن‌ها را انتخاب کنید. آن‌ها چهار موضعی هستند که استدلال‌کننده از آن‌ها عبور می‌کند و رد می‌کند، تا نشان دهد که پیش‌فرض مفهومی که سوال را ایجاد کرده در ابتدا معیوب بوده است. هدف این نیست که به گوشه سوم برسید؛ بلکه این است که از پرسیدن سوال به این شکل دست بردارید. تفسیر منطقی دقیق از کاتوشکوتی همچنان بین متخصصان به شدت مورد بحث است — خوانش‌های پاراکنسistent، خوانش‌های شکست پیش‌فرض، و خوانش‌های صرفاً دیالکتیکی همگی مدافعان جدی دارند. این اختلاف دلیلی است برای اینکه با احتیاط با آن برخورد کنیم، نه دلیلی برای ساده‌سازی آن.

آنچه که از هر تفسیری باقی می‌ماند، تکنیک عملی است: زمانی که هم تأیید و هم انکار یک سوال نادرست به نظر می‌رسد، به سوال مشکوک شوید. هر کسی که دیده باشد یک تیم چگونه در مورد "آیا این یک تصمیم ساخت یا خرید است؟" به دور خود می‌چرخد — در حالی که پاسخ واقعی این است که چارچوب‌بندی یک گزینه سوم را پنهان می‌کند — بدون اینکه نام آن را بداند، با تترالما آشنا شده است.

مشارکت جین: بگویید به کدام احترام اشاره می‌کنید

فیلسوفان جین نکته‌ای متفاوت را مطرح کردند. آنِکَنتاوادا — چندوجهی بودن — معتقد است که یک واقعیت پیچیده نمی‌تواند به طور کامل از یک دیدگاه بدون قید و شرط درک شود. سنت سیاوداوادا آن را به یک رشته از سخن تبدیل می‌کند: یک الگوی هفت‌گانه از پیش‌گویی‌های شرطی، که هر فرم با سیا، "از برخی جهات" آغاز می‌شود.

به طور کلی: از برخی جهات اینگونه است؛ از برخی جهات اینگونه نیست؛ از برخی جهات هم هست و هم نیست؛ از برخی جهات غیرقابل بیان است؛ و سه ترکیب دیگر که غیرقابل بیان بودن را با سه مورد اول ترکیب می‌کند.

این معمولاً به عنوان نسبی‌گرایی مبهم خوانده می‌شود. این به عکس آن نزدیک‌تر است — یک درخواست برای دقت در دامنه. شما نمی‌توانید یک توصیف جزئی را به گونه‌ای مطرح کنید که گویی جامع است. موضع، شرایط یا جنبه‌ای را که ادعای شما در آن معتبر است بیان کنید. مثل معروف مردان نابینا و فیل معمولاً به عنوان داستانی درباره محدودیت‌های دانش روایت می‌شود؛ در دستان جینی‌ها، این داستانی است درباره الزام به مشخص کردن گزارش خود.

آن را به یک جلسه ترجمه کنید و تبدیل به یک قاعده با قدرت می‌شود: "مهاجرت پرخطر است" یک ادعا نیست تا زمانی که بگویید پرخطر از چه نظر — زمان‌بندی، هزینه، امنیت، روحیه. بیشتر اختلافات غیرقابل حل در لحظه‌ای که هر دو طرف مجبور به نام بردن از جنبه‌ای که درباره آن صحبت می‌کنند، می‌شوند، حل می‌شوند، زیرا مشخص می‌شود که آن‌ها در حال توصیف چهره‌های مختلف یک فیل هستند.

اما آیا این فقط یک قیاس نادرست‌تر نیست؟

شایسته است که مورد شکاکیت به درستی بیان شود، زیرا این موردی است که بیشتر خوانندگان آموزش‌دیده غربی با آن مواجه می‌شوند. این مورد به این صورت است: فرم پنج‌عضوی پر شده است؛ تترالما یا به‌طور پیش‌پاافتاده‌ای درباره ابهام است یا به‌طور مستقیم بی‌معناست؛ ناویا-نیایا هرگز یک حساب نمادین تولید نکرد؛ و هیچ مکتب هندی چیزی شبیه به نتیجه کامل بودن را اثبات نکرد. در سوال باریک منطق رسمی به‌گونه‌ای که قرن بیستم آن را تعریف می‌کند، خط یونانی واقعاً به جایی می‌رسد که خط هندی به آن نرسید.

این عادلانه است و پاسخ این نیست که آن را انکار کنیم بلکه باید توجه کنیم که یک رویداد را امتیاز می‌دهد و آن را کل ملاقات می‌نامد. اگر به عنوان یک نظریه از *اعتبار رسمی* قضاوت شود، منطق هندی جایی نیست که به آن بروید. اگر به عنوان یک نظریه از **اختلاف تنظیم‌شده** — انواع گفت‌وگو، بار اثبات، چالش‌های قابل قبول، Grounds of defeat، جداسازی استدلال از بحث، الزام به تعیین دامنه ادعا — قضاوت شود، بسیار جلوتر از هر چیزی در ارگانون است و به آنچه نظریه استدلال مدرن در نهایت به آن نیاز داشت، بسیار نزدیک‌تر است.

سنت‌ها به همان سوال به شکل بدی پاسخ نمی‌دادند. آن‌ها به سوالات مختلف به خوبی پاسخ می‌دادند. و سوالی که منطق‌دانان هندی به آن پاسخ دادند، همان سوالی است که در هر جلسه‌ای که این هفته در آن شرکت خواهید کرد، مطرح می‌شود.

ناویا-نیایا: منطق جدید

اوج فنی این سنت Navya-Nyāya ("نی نیایا جدید") است که توسط Gaṅgeśa Upādhyāya در قرن چهاردهم در میتیلا تأسیس شد. Tattvacintāmaṇi او یک زبان خاص سانسکریت برای بیان روابط منطقی بدون ابهام ایجاد کرد — انتزاعات رابطه‌ای (خاصیت بودن یک ظرف، متمایز از یک ظرف)، کمیت‌گذاری، نفی تو در تو (عدم وجود عدم وجود X) و شرایط دقیق که تحت آن یک اصطلاح اعمال می‌شود.

این چقدر به منطق گزاره‌ای نزدیک است؟ نزدیک‌تر از آنچه که بیشتر تاریخ‌های غربی اعتراف می‌کنند و دورتر از آنچه که علاقه‌مندان ادعا می‌کنند. این دستگاه با دقت واقعی به کمیت‌گذاری و روابط تو در تو می‌پردازد، اما در داخل زبان طبیعی باقی می‌ماند: هیچ نماد نوشتاری وجود ندارد و بنابراین هیچ محاسباتی که بتوانید به‌طور مکانیکی دستکاری کنید وجود ندارد. اینکه آیا این یک محدودیت است یا یک انتخاب طراحی بستگی به این دارد که آیا فکر می‌کنید هدف منطق محاسبه است یا بحث.

ناویه-نیایا بر مطالعات سانسکریت تسلط داشت — که به دستور زبان، شعر، حقوق و الهیات گسترش یافت — تا اینکه اختلالات دوران استعمار در آموزش سنتی رخ داد. مقایسه جدی آن با منطق غربی به سختی یک قرن قدمت دارد.

منطق هندی چه چیزی به یک تیم مدرن ارائه می‌دهد

سانسکریت را کنار بگذارید و پنج چیز به طور مستقیم منتقل می‌شوند:

• ابتدا نوع گفت‌وگو را نام ببرید. وادا، جالپا یا ویتاندا — آیا ما در حال حل این موضوع با هم هستیم، در حال رقابت هستیم، یا کسی فقط در حال حمله است؟ بیشتر جلسات بد، دو نفر هستند که بدون اینکه بگویند، در حال بازی کردن بازی‌های متفاوتی هستند.
• شکست را از قبل تعریف کنید. ۲۲ دلیل وجود دارد تا "شما این امتیاز را باخته‌اید" یک مشاهده باشد نه یک توهین. قبل از اینکه به این قاعده نیاز داشته باشید، توافق کنید که چه چیزی به عنوان یک امتیاز واگذار شده محسوب می‌شود.
• به دنبال مورد نامشابه باشید. شرط سوم دیناگا یک دستور دائمی است برای جستجوی مثال‌های متضاد به جای انباشت تأییدات. این اصل پشت استیل‌منینگ است.
• مکانیسمی را بخواهید، نه همبستگی. ویاپتی تنها زمانی قابل اعتماد است که بر اساس علت یا طبیعت بنا شده باشد — نسخه باستانی "همبستگی به معنای علیت نیست"، با یک درمان بیان شده.
• احترام را مشخص کنید. دیسیپلین سیادوادا: هیچ ادعای بدون قید و شرطی درباره چیزهای پیچیده. بگویید کدام احترام را مد نظر دارید و نیمی از اختلافات شما از بین می‌رود.

نظریه‌های استدلال مدرن به مکان‌های مشابهی با مسیر متفاوتی رسیدند. "پشتیبانی" تولمین نقش udāharaṇa نیایا را ایفا می‌کند. سوالات انتقادی والتون، مورد به مورد، آنچه را که آزمایش‌های vyāpti به طور کلی انجام می‌دهند، آزمایش می‌کنند. قوانین بحث انتقادی پراگما-دیالکتیک یک فهرست nigraha-sthāna با شیوه‌های مختلف است. و کل این تلاش برای نقشه‌برداری استدلال تلاشی است برای اینکه ساختار به اندازه کافی قابل مشاهده باشد تا بررسی شود — که همان چیزی است که یک فرم پنج‌عضوی به صورت بلند انجام می‌داد.

هیچ‌یک از این‌ها جایگزین ارسطو نمی‌شود. این تصویر را کامل می‌کند. سنت یونانی پرسید که آیا نتیجه‌ای پیروی می‌کند و به طرز درخشانی پاسخ داد. سنت هندی پرسید که چگونه اختلاف نظر بین افرادی که هر دو فکر می‌کنند حق با آن‌هاست حل می‌شود — و پاسخ را نوشت، از جمله بخشی درباره اینکه چگونه شکست بخوریم.

سری ریشه‌های استدلال

این مقاله بخشی از مجموعه‌ای است که به بررسی سنت‌های استدلال در جهان می‌پردازد: