در آخرین بخش، به یک ایده ناخوشایند رسیدیم: شما روزانه حدود ۳۵,۰۰۰ تصمیم می‌گیرید و تقریباً هیچ‌کدام از آن‌ها شامل بخش عمدی مغز شما نمی‌شود.

پس در مورد آن واقعاً چه کار می‌کنی؟ نمی‌توانی ۳۵,۰۰۰ چیز را متوقف کنی و تحلیل کنی. هرگز از رختخواب بیرون نخواهی آمد.

پاسخ بیشتر فکر کردن نیست. بلکه ساختار بهتر است.

زیرا آنچه بیشتر تصمیمات بد مشترک دارند این است که از کمبود هوش ناشی نمی‌شوند. آنها از کمبود فرآیند ناشی می‌شوند. وقتی هیچ روشی وجود ندارد، مردم به هر چیزی که فوری به نظر می‌رسد، هر چیزی که بلندترین صدا می‌خواهد، یا هر چیزی که در حال حاضر از ناراحتی جلوگیری می‌کند، روی می‌آورند. اینگونه است که افراد واقعاً باهوش در جلسات بی‌پایان و پشیمانی خاموش گرفتار می‌شوند.

یک چارچوب این مشکل را حل می‌کند. این چیزی شگفت‌انگیز نیست — فقط یک سوال قابل استفاده مجدد است که توجه شما را به چیز درست معطوف می‌کند. در اینجا چهار سوال وجود دارد که ارزش نگهداری برای زندگی را دارند. هر کدام به یک سوال متفاوت پاسخ می‌دهد.

"این تصمیم چقدر ارزش دارد؟" — نوع 1 در مقابل نوع 2

جف بزوس هر تصمیم را به دو نوع تقسیم می‌کند:

• •نوع ۱ (درهای یک‌طرفه): سخت یا غیرممکن برای معکوس کردن. فروش شرکت. اخراج کسی. ارسال چیزی که نمی‌توان آن را برگرداند. این‌ها نیاز به تفکر واقعی و آرام دارند.
• •نوع 2 (درهای دو طرفه): قابل برگشت با هزینه کم. اگر از آنچه در طرف دیگر است خوشتان نیامد، می‌توانید به عقب برگردید.

اشتباه کلاسیک این است که هر تصمیمی را مانند یک در یک طرفه در نظر بگیریم. این چیزی است که افراد را مضطرب و سازمان‌ها را کند می‌کند — بررسی بی‌پایان گزینه‌هایی که می‌توانید به سادگی برگردانید.

بیشتر تصمیمات شما در واقع درهای دوطرفه‌ای هستند که لباس درهای یکطرفه را به تن کرده‌اند. مهارت در شناسایی سریع آن‌ها و حرکت به جلو است.

2. "چگونه در ۴۰ سال آینده در مورد این احساس خواهم کرد؟" — کاهش پشیمانی

این چارچوبی است که بیزوس از آن برای تصمیم‌گیری درباره ترک یک شغل راحت در وال استریت و شروع آمازون استفاده کرد.

حرکت: خود را به جلو به سن 80 سالگی تصور کنید، به گذشته نگاه کنید و بپرسید کدام انتخابی را نداشتن آن پشیمان خواهید شد.

این احساس ترس کوتاه‌مدت را مانند هیچ چیز دیگری از بین می‌برد، زیرا در ۸۰ سالگی به مکالمات awkward یا کاهش موقت حقوق اهمیت نخواهید داد. شما به این اهمیت خواهید داد که آیا تلاش کرده‌اید یا نه.

یک هشدار: این ابزاری است برای تماس‌های نادر و تعیین‌کننده زندگی — شغل، جابجایی، رابطه. از آن برای مسائل کوچک استفاده نکنید. در ۸۰ سالگی، برایتان مهم نخواهد بود که کدام لپ‌تاپ را خریدید.

۳. "در حال حاضر چه چیزی واقعاً شایسته توجه من است؟" — ماتریس آیزنهاور

بیشتر مردم به طور دائمی در حالت "فوری" زندگی می‌کنند و حرکت را با پیشرفت اشتباه می‌گیرند. این شبکه ۲×۲ آن‌ها را خارج می‌کند:

• •فوری + مهم → همین حالا انجام بده
• •مهم + فوری نیست → آن را برنامه‌ریزی کنید
• •فوری + غیر مهم → واگذار کنید
• •غیر فوری + غیر مهم → آن را حذف کنید

تمام راز در آن جعبه دوم است. مهم-اما-غیر فوری — سلامت شما، استراتژی شما، روابط شما، کار عمیق شما — جایی است که همه چیزهای مهم در آنجا زندگی می‌کنند. همچنین اولین چیزی است که فوریت آن را می‌بلعد، زیرا هیچ چیزی به شما فریاد نمی‌زند که آن را انجام دهید. محافظت از آن ربع تمام بازی است.

4. "چگونه می‌توانیم به‌طور مشترک تصمیم بگیریم بدون اینکه به سیاست تبدیل شود؟" — SPADE

چارچوب‌های بالا برای شما هستند. این یکی برای گروه‌هاست — جایی که بیشتر تصمیمات در واقع از بین می‌روند. SPADE آن‌ها را تمیز نگه می‌دارد:

• •تنظیم: دقیقاً چه چیزی را تصمیم‌گیری می‌کنیم و تا کی؟
• •افراد: چه کسی تصمیم می‌گیرد و چه کسی فقط نظر می‌دهد؟ (این را بلند بگویید.)
• •گزینه‌ها: گزینه‌های واقعی کدامند — نه فقط دو گزینه واضح؟
• •تصمیم بگیرید: کسی تصمیم می‌گیرد.
• •توضیح دهید: دلیل را با همه افرادی که تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، به اشتراک بگذارید.

حرکت‌هایی که تیم‌ها بیشتر از همه نادیده می‌گیرند، P است. وقتی هیچ‌کس نمی‌داند که واقعاً چه کسی تصمیم می‌گیرد، جلسه به یک مسابقه محبوبیت تبدیل می‌شود. و E — توضیح دادن دلیل — چیزی است که مانع از این می‌شود که تصمیم به آرامی در هفته آینده دوباره مورد بررسی قرار گیرد.

چگونه این هفته از اینها استفاده کنیم

همه چهار مورد را امتحان نکنید. موردی را انتخاب کنید که با درد رایج شما مطابقت دارد:

• ✓در انتخاب‌ها غرق شده‌اید؟ → نوع 1/2
• ✓مواجهه با یک تماس بزرگ و ترسناک؟ → کاهش پشیمانی
• ✓همیشه مشغول، هرگز تولیدی؟ → آیزنهاور
• ✓جلساتی که هیچ چیزی را تعیین نمی‌کنند؟ → SPADE

سپس آن را دقیقاً یک بار استفاده کنید. هدف این هفته تسلط نیست — بلکه یک تکرار است.

چارچوب‌ها قدرتمند هستند، اما یک نقطه ضعف دارند: آنها فقط در صورتی کار می‌کنند که واقعاً در لحظه به آنها دست بزنید — زمانی که خسته، تحت فشار و مغز سریع دوباره در کنترل است. این همان چیزی است که آخرین بخش این سری درباره آن است: خودکار کردن تصمیم‌گیری‌های خوب، تا در ساعت 11 شب به اراده خود تکیه نکنید.

پس، سوالی که قبل از ادامه دادن ارزش پاسخ دادن دارد: کدام یک از چهار گزینه به بزرگترین درد تصمیم‌گیری شما در حال حاضر نزدیک‌تر است — انتخاب‌های زیاد، یک تصمیم بزرگ، مشغولیت مداوم، یا سیاست‌های گروهی؟