Kanoniczny 7-krotny proces podejmowania decyzji to: identyfikacja decyzji, gromadzenie relevantnych informacji, identyfikacja alternatyw, waga dowodów (zalety i wady każdej z nich), wybór spośród alternatyw, podjęcie działania, oraz przegląd decyzji wobec pierwotnie zidentyfikowanej potrzeby. Nazwane alternatywy to m.in. model DECIDE (Kristina Guo, 2008: Definiuj, Ustal kryteria, Rozważ alternatywy, Zidentyfikuj najlepszą, Rozwijaj plan, Ewaluuj), model OODA (John Boyd: Obserwuj, Orientuj, Decyduj, Działaj) w postaci ciągłego pętla dla szybkich sytuacji konkurencyjnych, w których Orientacja jest krokiem kluczowym; model RAPID (Bain and Company), który przypisuje role decyzyjne — Zalec, Zgoda, Wykonaj, Wprowadź, Decyduj — w celu ustalenia odpowiedzialności; oraz model Vroom-Yetton-Jago, który mówi liderowi, ile powinien zaangażować zespołu. Najczęstszym błędem jest pominięcie kroku przeglądu.

Od problemu do wyboru, który możesz bronić — w 7 krokach. Plus nazwane modele (DECIDE, OODA, RAPID) dla sytuacji, w których podstawowy proces nie wystarcza.
Proces podejmowania decyzji przekształca niejasny problem w wykonalny wybór poprzez powtarzalny ciąg kroków. Wersja klasyczna ma 7 kroków; specjalizowane modele, takie jak DECIDE, pętla OODA, oraz RAPID, adaptują go dla potrzeb zdrowia, szybkiej konkurencji, oraz niepewnej odpowiedzialności. Krok, który zaniedbuje się najczęściej — przeglądanie wyników — to ten, który czyni Cię lepszym w następnym razie.
Określ, jaki jest rzeczywisty wybór, przed którym stoisz — w sposób wystarczająco jasny, aby wszyscy zgodzili się, o czym mowa.
Gromadź fakty, dane i kontekst istotne dla danego wyboru.
Wymień realistyczne opcje, w tym brak działania.
Przedstaw zalety i wady każdej opcji i oceń je pod kątem ich wartości.
Wybierz opcję, którą najlepiej potwierdzają zebrane dowody.
Zrealizuj wybrany wariant.
Sprawdź, czy wynik odpowiada potrzebom zdefiniowanym w pierwszym kroku — i wyciągnij wnioski z ewentualnych różnic.
7 kroków to domyślny wariant. Te modele adaptują proces dla określonych warunków:
Definiuj problem · Establish kryteria · Consider alternatywy · Identifyfikuj najlepszą · Dopracuj i wdróż plan · Ewaluuj i monitoruj. Zapamiętywalny, sześciostopniowy model pierwotnie opracowany dla menedżerów służby zdrowia.
Observed · Orient · Decide · Act — działaj w sposób ciągły, tworząc pętlę. Powstał w kontekście walk powietrznych myśliwców, a obecnie jest stosowany w biznesie, cyberbezpieczeństwie i procesach sądowych. Kluczowym krokiem jest orientacja, a szybsze przechodzenie przez cykl niż przeciwnik jest celem.
Rekomenduj · Aprobuj · Prowadź · Informuj · Decyduj. To nie są kroki, ale role. RAPID rozwiązuje problem „kto tak naprawdę decyduje?”, określając, kto rekomenduje, kto zatwierdza, kto realizuje, kogo konsultuje się i która osoba podejmuje ostateczną decyzję.
Model warunkowy, który mówi liderowi jak bardzo angażować zespół — od samodzielnego podejmowania decyzji (autokratyczny) do wspólnego osiągania konsensusu (grupowy) — w zależności od tego, jak dużą wagę przywiązuje się do jakości, akceptacji i informacji.
Większość procesów zrywa się w krokach "waga dowodów" oraz "przegląd decyzji" — w tych częściach, które potrzebują struktury i pamięci. Argumentree obsługuje dokładnie te części, zbudowane na mapowaniu argumentacyjnym:
Zalety i wady każdej opcji znajdują się w uporządkowanym drzewie „za/przeciw” — chaotyczny krok 4 staje się widoczny i dostępny dla wszystkich.
Uczestnicy oceniają argumenty; oceny sumują się w ostateczne wyniki, więc „wybierz spośród alternatyw” opiera się na dowodach.
Role i działy określają, kto wnosi wkład, moderuje i podejmuje decyzje — odpowiedzialność w stylu RAPID bez arkusza kalkulacyjnego.
Historia audytu zachowuje uzasadnienie, więc krok 7 — przeglądanie decyzji — rzeczywiście się odbywa.
Część szerszej praktyki decyzji; zobacz także modele decyzji za tymi procesami i współpracę przy podejmowaniu decyzji w celu prowadzenia procesu jako grupa, gdzie ostatecznym krokiem jest osiągnięcie porozumienia jest budowanie konsensusu.
Słaby pierwszy krok psuje wszystko, co nastąpi później — najpierw zdefiniuj prawdziwą decyzję.
Prawie nikt nie realizuje kroku 7, więc te same błędy się powtarzają.
Niekończące się powtarzanie kroku „zbierz informacje”, aż okno możliwości się zamknie.
Bez ról w stylu RAPID decyzje są opóźniane, ponieważ nikt nie czuje za nie odpowiedzialności.
Proces podejmowania decyzji to uporządkowana sekwencja kroków, która ma na celu przejście od zidentyfikowania problemu do wyboru rozwiązania, podjęcia działań i przejrzenia wyników. Najczęściej stosowana wersja składa się z siedmiu kroków: zidentyfikuj decyzję, zbierz informacje, zidentyfikuj alternatywy, oceń dowody, wybierz, podejmij działania i przejrzyj wynik.
(1) Zidentyfikuj decyzję, którą musisz podjąć; (2) zbierz istotne informacje; (3) zidentyfikuj alternatywy; (4) oceń dowody — zalety i wady każdej opcji; (5) wybierz spośród alternatyw; (6) podejmij działania; oraz (7) przejrzyj swoją decyzję w odniesieniu do potrzeby, którą zdefiniowałeś w pierwszym kroku. Pomijanie kroku siódmego — przeglądu — jest najczęstszym błędem.
DECIDE to sześciostopniowy model opublikowany przez Kristinę Guo w 2008 roku dla menedżerów służby zdrowia: Zdefiniuj problem, Ustal kryteria, Rozważ alternatywy, Zidentyfikuj najlepszą alternatywę, Opracuj i wdróż plan oraz Oceń i monitoruj rozwiązanie. Akronim ułatwia zapamiętanie kroków.
Pętla OODA — Obserwuj, Orientuj się, Decyduj, Działaj — została stworzona przez amerykańskiego stratega sił powietrznych Johna Boyda w celu szybkiego działania w dynamicznych i konkurencyjnych sytuacjach. Działa jako ciągła pętla, a nie linia prosta, a kluczowym krokiem jest orientacja: nadawanie sensu obserwacjom na podstawie doświadczenia i modeli mentalnych. Kto szybciej przechodzi przez pętlę, ten zyskuje przewagę.
RAPID, od Bain & Company, to nie sekwencja kroków — przypisuje role decyzyjne, aby zapewnić jasną odpowiedzialność: Rekomenduj (opracowuje propozycję), Zatwierdź (musi wyrazić zgodę), Wykonaj (realizuje), Informuj (jest konsultowany) i Decyduj (osoba podejmująca ostateczną decyzję). Rozwiązuje problem „kto tak naprawdę decyduje?”, który paraliżuje organizacyjne procesy decyzyjne.
Uczyń każdy krok widocznym — oceń dowody w grupie, przypisz odpowiedzialność za podejmowanie decyzji i zachowaj zapisy. Wprowadź strukturę do swojego procesu dzięki Argumentree.
Wypróbuj bezpłatnie