چرا مغز شما فکر می‌کند سقوط هواپیماها کشنده‌تر از تصادف‌های خودرو هستند

بیشتر مردم در هواپیما بیشتر از ماشین عصبی هستند.

اعداد می‌گویند که این کاملاً برعکس است. به ازای هر مایل، رانندگی به طرز چشمگیری خطرناک‌تر از پرواز است — فاصله‌ای نزدیک نیست. با این حال، ترس به سمت دیگری می‌رود و تقریباً همه آن را احساس می‌کنند.

آن فاصله بین اینکه چیزی چقدر احساس خطرناک است و چقدر واقعاً خطرناک است، یک علت دارد. این یک میانبر ذهنی به نام قضاوت بر اساس در دسترس بودن است و وقتی آن را ببینید، متوجه خواهید شد که چگونه تصمیمات را در همه جا — از جمله تصمیمات خودتان — تحریف می‌کند.

میانبر

مغز شما احتمال وقوع چیزی را بر اساس اینکه یک مثال چقدر به راحتی به ذهنتان می‌آید، تخمین می‌زند.

رویدادهای زنده، دراماتیک و به شدت گزارش شده به سرعت به ذهن می‌آیند — بنابراین احساس می‌شوند که رایج هستند. رویدادهای عادی، آرام و از نظر آماری مکرر اینگونه نیستند — بنابراین احساس می‌شوند که نادر هستند.

یک سقوط هواپیما فاجعه‌بار است، در صفحه اول اخبار، و برای روزها پخش می‌شود. بنابراین مغز شما "هواپیما = خطر" را با حروف درشت ثبت می‌کند. ده‌ها هزار نفری که هر سال در جاده‌ها جان می‌بازند، یکی یا دوتا در یک زمان می‌میرند، بدون فیلم‌برداری و بی‌اهمیت — بنابراین مغز شما به سختی آن‌ها را ثبت می‌کند.

شما در ریاضی بد نیستید. شما از در دسترس بودن به جای ریاضی استفاده می‌کنید، زیرا در دسترس بودن سریع و رایگان است و معمولاً به اندازه کافی خوب است.

جایی که واقعاً برایتان هزینه دارد

مثال هواپیما بی‌ضرر است. همان اشکال به سرعت گران می‌شود:

• ✕ما از خطرات دراماتیک (حملات تروریستی، حملات کوسه) می‌ترسیم و قاتل‌های خسته‌کننده (بیماری‌های قلبی، پشه‌ها، رانندگی به فرودگاه) را نادیده می‌گیریم.
• ✕سرمایه‌گذاران پس از یک سقوط شدید دچار وحشت می‌شوند و ریسک بزرگ‌تر و خاموش‌تری را که عدم سرمایه‌گذاری است از دست می‌دهند.
• ✕پس از یک شکست به یاد ماندنی، ما به شدت در برابر همان شکست خاص واکنش نشان می‌دهیم — و مستقیماً به سمت شکستی می‌رویم که هیچ‌کس درباره‌اش فیلمی نساخته است.

هر چیزی که زنده، تازه و احساسی باشد، فرمان را از هر چیزی که واقعاً محتمل است می‌گیرد.

در یک اتاق پر از مردم حتی بدتر است

حالا این را در یک جلسه مطرح کنید. یک تیم در حال تصمیم‌گیری است که ریسک‌های واقعی کجا هستند — و کسی موضوع دراماتیکی که به تازگی اتفاق افتاده را مطرح می‌کند. قطعی اخیر. آن مشتری بزرگ که از دست رفت. راه‌اندازی پر سر و صدای رقیب.

آن داستان زنده بر بحث تسلط دارد — نه به این دلیل که بزرگترین ریسک است، بلکه به این دلیل که در دسترس‌ترین ریسک است. ریسک آرام و به‌طور آماری بزرگتر، که هیچ حکایت دراماتیکی به آن متصل نیست، هرگز زمان هوایی که شایسته‌اش است را دریافت نمی‌کند. کل استراتژی‌ها به دور آخرین چیز زنده شکل می‌گیرند به جای اینکه به احتمال زیادترین ریسک توجه شود.

دسترس‌پذیری فقط افراد را فریب نمی‌دهد. این کل تیم‌ها را فریب می‌دهد — و تازه‌ترین داستان پر سر و صدا تقریباً هر بار نرخ پایه را شکست می‌دهد.

رفع مشکل

شما نمی‌توانید میانبر را خاموش کنید. اما می‌توانید به عمد یک سوال دوم نصب کنید:

"فراموش کن چقدر این احساس زنده است. نرخ پایه در واقع چه می‌گوید؟"

به عدد دست پیدا کنید، نه به داستان. بپرسید که چقدر این واقعاً اتفاق می‌افتد، نه اینکه چقدر راحت می‌توانید آن را تصور کنید. وقتی یک رویداد دراماتیک اخیر در حال هدایت یک تصمیم است، آن را بلند بگویید — "ممکن است ما به این موضوع بیش از حد اهمیت بدهیم چون به تازگی اتفاق افتاده" — و بروید آمار خسته‌کننده‌ای را پیدا کنید که در حال غرق کردن آن است.

هدف این نیست که در مورد سقوط هواپیماها هیچ احساسی نداشته باشید. هدف این است که اجازه ندهید خطر به یاد ماندنی ترین، به عنوان خطر محتمل ترین در ذهن خود و در اتاق جلوه کند.

چه ریسکی را شما (یا تیم شما) در حال حاضر به وضوح بیش از حد ارزیابی می‌کنید فقط به این دلیل که واضح یا اخیر است - در حالی که یک ریسک بزرگ‌تر و خسته‌کننده‌تر نادیده گرفته می‌شود؟

پاسخ بده و جفت را نام ببر. معمولاً داستان واقعی همان داستان خسته‌کننده است.