گفتگوی گالیله: چهار روز، سه سخنران و استدلالی که او اشتباه کرد

سیمپلیسیو با چارچوب آغاز می‌شود نه با زمین‌مرکزی. یک خط یک بعد دارد، یک سطح دو بعد، یک جسم سه بعد؛ ابعاد فضایی بیشتری وجود ندارد؛ بنابراین یک جسم سه‌بعدی کامل است، کمال همان کمال است، و کیهان یک جسم کامل است — “جسمی که طول، عرض و عمق دارد. از آنجا که فقط این سه بعد وجود دارد، جهان که این ابعاد را دارد، همه آنها را دارد و، با داشتن کل، کامل است” (روز ۱، ص. ۱۰).

سالویاتی منکر این نیست که اجسام سه بعد دارند. او می‌پرسد چرا سه بعد → کمال → کامل بودن باید به طور ضروری دنبال شود. ضعف در انتقال است، نه نتیجه‌گیری. این حرکتی است که او در تمام کتاب تکرار می‌کند: ارسطو طبیعت را این‌گونه تعریف کرد، بنابراین طبیعت باید این‌گونه رفتار کند یک استدلال نیست. جهان باید مورد بررسی قرار گیرد، نه اینکه از تعاریف استنتاج شود.

اجسام طبیعی حرکات طبیعی خاصی دارند. ماده سنگین زمینی به سمت مرکز حرکت می‌کند؛ ماده سبک به سمت بالا حرکت می‌کند؛ ماده آسمانی در دایره‌ها حرکت می‌کند. بنابراین ماده زمینی ماده آسمانی نیست — و زمین که از نوع اول ساخته شده، نباید مانند یک سیاره رفتار کند.

سالویاتی به طبقه‌بندی چالش می‌کشد نه به مشاهده. حرکت مستقیم به سمت پایین، ماده‌ای است که به سمت یک آرایش تعادلی حرکت می‌کند؛ هنگامی که آن آرایش به دست آمد، ادامه حرکت مستقیم منطقی ندارد. حرکت دایره‌ای می‌تواند به طور نامحدود ادامه یابد بدون اینکه جسمی را از موقعیت مرتب خود دور کند. دسته‌بندی‌ها به حرکت مستقیم یک آرایش را برقرار می‌کند، حرکت دایره‌ای می‌تواند آن را حفظ کند تبدیل می‌شود — که دیگر تفاوتی از نظر نوع بین آسمان و زمین را نشان نمی‌دهد.

از هر نقطه‌ای در زمین، "پایین" تقریباً به سمت همان مرکز اشاره می‌کند. ماده سنگین به سمت آن مرکز حرکت می‌کند. بنابراین زمین در مرکز طبیعی قرار دارد که ماده سنگین به آن تمایل دارد — و بنابراین در مرکز جهان قرار می‌گیرد.

این استدلال یک فرضیه بزرگ را پنهان می‌کند. اینکه اجسام به سمت زمین سقوط می‌کنند، تمایلی به سمت زمین را نشان می‌دهد. این نشان نمی‌دهد که مرکز زمین مرکز همه چیز است. یک سنگ می‌تواند به سمت زمین سقوط کند هر جا که زمین قرار داشته باشد.

سالویاتی درست می‌گوید و این تمایز در نهایت بنیادی شد. "پایین" گرانشی محلی هیچ چیزی درباره موقعیت کیهانی زمین نمی‌گوید.

چیزها در اینجا رشد می‌کنند، فاسد می‌شوند، می‌شکنند، تغییر شکل می‌دهند، به دنیا می‌آیند و می‌میرند. اجسام آسمانی ابدی و تغییر ناپذیر به نظر می‌رسند. بنابراین ماده آسمانی از نظر نوع به طور بنیادی متفاوت است و زمین نمی‌تواند صرفاً یک سیاره دیگر باشد.

سالویاتی به طور مستقیم به پیش‌فرض مشاهداتی حمله می‌کند: “دو ستاره جدید 1572 و 1604، که به وضوح فراتر از تمام سیارات بودند”، به علاوه “بسیاری از دنباله‌دارها که در مکان‌هایی بالای مدار ماه تولید و از بین رفتند” (روز 1، ص. 58)، به علاوه لکه‌های خورشیدی که بر روی خود خورشید ظاهر و محو می‌شوند. سپس چرخش هوشمندانه: خود ارسطو معتقد است که شواهد حسی باید در جایی که تجربه با استدلال متناقض است، ترجیح داده شود، بنابراین پذیرش تغییرات آسمانی مشاهده شده، موضع بیشتر ارسطویی است. شکایت علیه ارسطویی‌گرایی کور است، نه علیه ارسطو.

دفاع دارای مسیرهای واقعی فرار است: دنباله‌دارها ممکن است جوی باشند؛ ستاره‌های جدید ممکن است نزدیک‌تر از آنچه که ستاره‌شناسان فکر می‌کنند، باشند؛ لکه‌های خورشیدی ممکن است اجسام کوچکی باشند که در جلوی خورشید عبور می‌کنند نه تغییراتی در آن؛ و تلسکوپ‌ها ممکن است به سادگی آثار نوری تولید کنند. هر یک از این‌ها عدم فساد آسمانی را حفظ می‌کند و هیچ‌کدام احمق نیستند.

پاسخ این است که اندازه‌گیری پارالاکس، مشاهدات تلسکوپی تکراری و سازگاری بین ناظران مستقل، رد این موضوع را به تدریج سخت‌تر می‌کند. روز سوم به این موضوع با جزئیات نوا 1572 بازمی‌گردد.

کیهان به صورت سلسله‌مراتبی سازماندهی شده است؛ اجسام آسمانی اهداف زمینی را خدمت می‌کنند — نور، فصل‌ها، تأثیر. زمین و بشریت موقعیت ممتازی را اشغال می‌کنند و بنابراین به طور مناسب در مرکز قرار دارند.

سالویاتی به انسان‌محوری حمله می‌کند. چگونه ممکن است کسی بداند که اجسام آسمانی عظیم عمدتاً برای ما وجود دارند؟ این استدلال، سودمندی برای انسان‌ها را با هدف کیهان اشتباه می‌گیرد و از هدف فرضی به جای مشاهده استدلال می‌کند.

اکنون حمله. اگر ماه بدون شک آسمانی است و زمین به آن شباهت دارد، تقسیم مطلق تضعیف می‌شود. شباهت‌ها خاص هستند: هر دو کروی، هر دو اجسام کدر که توسط خورشید روشن می‌شوند، هر دو نور و سایه را نشان می‌دهند، هر دو دارای سطوح ناهموار، کوه‌ها و دره‌ها، و الگوهای روشنایی قابل مقایسه. ماه شروع به این می‌کند که کمتر شبیه یک کره آسمانی کامل باشد و بیشتر شبیه یک دنیای دیگر.

نور و سایه تلسکوپی ناهنجاری‌ها را نشان می‌دهند و سایه‌ها در نزدیکی مرز روشنایی دقیقاً همان‌طور تغییر می‌کنند که اگر کوه‌ها بالای دره‌ها بلند شوند (روز ۱، ص. ۵۵). استدلال هندسی است نه صرفاً بصری: نور خورشید به علاوه‌ی ناهمواری پیش‌بینی می‌کند که یک الگوی سایه‌ای ایجاد شود و الگوی پیش‌بینی شده همان چیزی است که ظاهر می‌شود. این معادله آسمانی = کاملاً صاف را نقض می‌کند.

نجات هوشمندانه: زبری قابل مشاهده ممکن است درون یا زیر یک سطح بیرونی شفاف و کاملاً کروی قرار داشته باشد، بنابراین کوه‌های ظاهری لزوماً به معنای یک سطح خارجی زبر نیستند.

نورپردازی با تغییر زاویه خورشید تغییر می‌کند، به همان شیوه‌ای که برجستگی واقعی تولید می‌کند. حفظ یک سطح صاف نیاز به یک فرضیه کمکی به طور فزاینده‌ای مصنوعی دارد تا سایه‌هایی را توضیح دهد که یک سطح خشن به طور مستقیم توضیح می‌دهد.

زمانی که هلال روشن قابل مشاهده است، بخش تاریک گاهی به طور ضعیفی نیز قابل مشاهده است (روز ۱، صفحات ۸۰، ۱۰۳). توضیح این موضوع زنجیره‌ای است: خورشید به زمین به ماه — زمین نور خورشید را به ماه منعکس می‌کند. اگر این درست باشد، زمین از نظر نوری دقیقاً مانند یک جسم آسمانی دیگر عمل می‌کند، که نتیجه‌ای است که کل روز به سمت آن پیش می‌رود.

همه چیز در این روز به این یک پیشنهاد وابسته است. هر اعتراضی که در زیر آمده به آن حمله می‌کند و دو اصل کلی به کل دسته‌ای از اعتراضات پاسخ می‌دهند نه به هیچ یک از آن‌ها به‌طور خاص. خود ادعا هرگز در اینجا اثبات نمی‌شود — روز دوم دفاعی است و دستاورد آن نشان دادن این است که شواهد زمینی آن را رد نمی‌کند.

هر روز خورشید، ماه، سیارات و ستاره‌ها به نظر می‌رسد که از شرق به غرب حرکت می‌کنند. دو توضیح یک ظاهر یکسان را تولید می‌کنند: زمین ثابت است و کل کره آسمانی هر بیست و چهار ساعت یک بار به دور آن می‌چرخد، یا زمین از غرب به شرق می‌چرخد و آسمان نیازی به چرخش روزانه ندارد. سالویاتی استدلال می‌کند که حرکت دادن یک جسم نسبتاً کوچک ساده‌تر از حرکت دادن کل جهان به صورت روزانه است.

پاسخ سیمپلیسیو بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که نامش نشان می‌دهد و بهترین جمله‌ای است که او می‌گوید. برای انسان‌ها، جابجایی یک شیء کوچک آسان‌تر از جابجایی تریلیون‌ها شیء است. اما برای یک قدرت “که بی‌نهایت است، جابجایی جهان به همان اندازه آسان است که” جابجایی زمین (روز ۲، صفحه ۱۴۲). بنابراین، اقتصاد مکانیکی هیچ چیزی درباره اینکه یک قدرت بی‌نهایت چه کاری انجام می‌دهد، ثابت نمی‌کند.

سالویاتی به صراحت این را می‌پذیرد: سادگی یک استدلال نیست. این احتمال و زیبایی را برقرار می‌کند، نه ضرورت. این پذیرش مهم است زیرا نشان می‌دهد که کتاب استدلال‌های محتمل را از استدلال‌های قاطع متمایز می‌کند — تمایزی که بیشتر اعتراضات از هر دو طرف نادیده می‌گیرند.

حرکات شناخته شده الگوی خاصی را نشان می‌دهند: مدار کوچکتر، دوره کوتاه‌تر؛ مدار بزرگتر، دوره طولانی‌تر. ماه یک ماه طول می‌کشد؛ قمرهای مشتری به سمت بیرون کشیده می‌شوند؛ سیارات به سمت بیرون کشیده می‌شوند. اما طبق حساب سنتی، بزرگترین کره از همه، کره ستاره‌ای، باید در بیست و چهار ساعت بچرخد. این بی‌نظم است. اگر زمین به جای آن بچرخد، این ناهنجاری ناپدید می‌شود.

دوباره: ظرافت یک ترجیح انسانی است، نه یک محدودیت بر جهان. و دوباره پاسخ به شکل اعتراض اعتراف می‌کند — این یک استدلال محتمل است، نه یک اثبات.

یک سنگ را از یک برج بیندازید. اگر زمین در حین سقوط به سمت شرق بچرخد، برج از زیر آن حرکت می‌کند و سنگ باید به خوبی به سمت غرب فرود آید. سیمپلیسیو مقیاس اثر مورد انتظار را گزارش می‌دهد: یک سنگ “که توسط چرخش زمین حمل می‌شود، در زمانی که سنگ در حال سقوط است، به سمت شرق چند صد یارد حرکت می‌کند” (روز ۲، ص. ۱۴۶). این سنگ در پای برج فرود می‌آید. ارسطو و بطلمیوس هر دو این موضوع را به عنوان شواهد قوی در نظر گرفتند و از نظر فیزیک آنها، اینطور است.

حرکت مفهومی مرکزی کتاب. قبل از رها شدن، سنگ قبلاً با زمین در حال حرکت است — همانطور که برج، ناظر و هوا نیز هستند. هنگام رها شدن، آن حرکت افقی را از دست نمی‌دهد؛ بلکه حرکت افقی مشترک را با سقوط عمودی جدید ترکیب می‌کند و نسبت به برج به طور اساسی به صورت مستقیم پایین می‌آید. مشاهداتی که همه بر روی آن توافق دارند حفظ می‌شود و استنتاج از آن فرو می‌ریزد.

همین استدلال در مقیاس انسانی. سنگی که از بالای دکل یک کشتی در حال حرکت رها می‌شود باید پشت دکل فرود آید، زیرا کشتی در حین سقوط سنگ به جلو حرکت می‌کند. سیمپلیسیو نتیجه را به عنوان توافق شده می‌پذیرد: “زمانی که کشتی ایستاده است به پای دکل می‌افتد، اما وقتی کشتی حرکت می‌کند، از همان نقطه فاصله می‌گیرد” (روز ۲، ص. ۱۶۴).

سنگ در حال حاضر حرکت پیشروی کشتی را به اشتراک می‌گذارد، بنابراین در هر دو حالت در پای آن فرود می‌آید — که کشتی را به عنوان دلیلی برای امکان حرکت زمین معرفی می‌کند. سالویاتی همچنین مکانیک را تجزیه و تحلیل می‌کند: اگر سنگ از کشتی پیروی می‌کرد، اثر “باید به هوا نسبت داده می‌شد، و نه به نیروی وارد شده” (روز ۲، ص. ۱۷۴)، که باوری نیست که معترض به آن اعتقاد دارد. این اعتراض با فیزیک خود ناسازگار است.

عبارتی که تمام روز برای آن وجود دارد. “خود را با دوستی در کابین اصلی در زیر عرشه بر روی یک کشتی بزرگ محبوس کنید”، با “چند مگس، پروانه و دیگر حیوانات پرنده کوچک”، یک کاسه ماهی، یک بطری که به ظرفی در زیر چکه می‌کند (روز ۲، ص. ۲۱۵). همه چیز را در حالت استراحت مشاهده کنید. سپس کشتی را به طور یکنواخت حرکت دهید. هیچ چیز تغییر نمی‌کند: مگس‌ها به دیوار پشتی انباشته نمی‌شوند، ماهی‌ها به راحتی در هر جهتی شنا می‌کنند، قطرات هنوز به ظرف می‌افتند، و پرش به هیچ وجه آسان‌تر از دیگری نیست. آزمایش‌هایی که به طور کامل در یک سیستم در حال حرکت یکنواخت انجام می‌شوند نمی‌توانند آن حرکت را آشکار کنند. شرط دقیق است و در متن مشخص شده است — شما باید در زیر عرشه باشید، “زیرا اگر این در فضای باز بالای سر اتفاق بیفتد”، هوا از کشتی پیروی نخواهد کرد (روز ۲، ص. ۲۱۸).

یک توپخانه را به طور عمودی شلیک کنید. اگر زمین در حین پرواز توپ بچرخد، توپخانه باید جابجا شود و توپ باید دور از آن فرود بیاید. “پروژه‌هایی که به سمت بالا پرتاب می‌شوند به” همان مکان بازمی‌گردند (روز ۲، صفحه ۱۴۵). بنابراین زمین نمی‌چرخد.

همان پاسخ: توپ، توپخانه و هوا همه قبل از شلیک حرکت به سمت شرق را به اشتراک می‌گذارند و حرکت عمودی بر آن افزوده می‌شود. نباید انتظار جابجایی بزرگ داشت.

“شلیک یک گلوله توپ به طور مستقیم به سمت شرق، و سپس شلیک یک گلوله دیگر با بار برابر در همان ارتفاع” به سمت غرب (روز ۲، صفحه ۱۴۷). در یک زمین در حال چرخش، هدف از یک شلیک دور می‌شود و به سمت شلیک دیگر می‌آید، بنابراین دامنه‌ها باید به طور قابل توجهی متفاوت باشند. توپخانه هیچ‌گونه عدم تقارنی را نشان نمی‌دهد.

سالویاتی خطای مکرر را به دقت شناسایی می‌کند: مخالفان تصور می‌کنند که زمین در حال حرکت است اما فراموش می‌کنند که حرکت زمین را به اشیایی که بر روی آن قرار دارند بدهند. تفنگ، توپ، هدف و هوا همه این حرکت را به اشتراک می‌گذارند و توپ از حالت سکون کیهانی شروع نمی‌شود.

عرض‌های جغرافیایی مختلف با سرعت‌های متفاوتی حرکت می‌کنند، بنابراین شلیکی که به سمت شمال یا جنوب انجام شود باید به طور جانبی از هدف خود منحرف شود. هیچ‌گونه انحرافی مشاهده نمی‌شود.

انحراف مورد انتظار هیچ شباهتی به جابجایی کلی که نسخه ساده‌لوح پیش‌بینی می‌کند، ندارد.

یک انحراف سیستماتیک از چرخش زمین وجود دارد: اثر کوریولیس، واقعی و قابل اندازه‌گیری، و برای هیچ‌یک از گویندگان بدون یک چارچوب ریاضی که یک قرن با آن فاصله داریم، در دسترس نیست. بنابراین ادعای مرکزی — اینکه گلوله‌ها به طور فاجعه‌آمیزی عقب نمی‌مانند — درست است، در حالی که ادعای قوی‌تر که مسیرها به طور کامل تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند، درست نیست.

یک نسخه تصفیه شده: شلیک‌های افقی به سمت شرق و غرب باید به نقاط قابل تشخیص متفاوتی اصابت کنند.

تفاوت محاسبه شده به قدری کوچک است که توپخانه معاصر نمی‌تواند آن را آشکار کند و در هر صورت، سلاح و هدف حرکت را به اشتراک می‌گذارند. در اینجا یک قاعده روش‌شناختی وجود دارد که کتاب به طور مکرر از آن استفاده می‌کند: عدم مشاهده یک اثر تنها در صورتی مدرکی است که اثر پیش‌بینی شده به اندازه کافی بزرگ باشد تا ابزار شما بتواند آن را تشخیص دهد. این اصل در روز سوم بیشتر از هر چیز دیگری در این لیست کارایی دارد.

معقول‌ترین اعتراض از همه. اگر سطح “حداقل شانزده هزار مایل” را در بیست و چهار ساعت طی کند، “چگونه می‌توانند پرندگان در چنین مسیری همراهی کنند؟ در حالی که ما می‌بینیم آنها به همان اندازه که به سمت غرب پرواز می‌کنند، به سمت شرق نیز پرواز می‌کنند” (روز 2، ص. 153). چرا طوفان دائمی شرقی وجود ندارد؟ چرا ابرها پشت سر گذاشته نمی‌شوند؟

جو زمین را در حرکت خود شریک می‌کند و پرنده با آن حرکت که در آن وجود دارد آغاز می‌کند، بنابراین پرواز نسبت به هوای اطراف نیازی به جبران ندارد. حرکت خودجوش پرنده از حرکت مشترک زمینی که قبل از بلند شدن دارد متمایز است.

بنیادی‌ترین استدلال حسی: ما هیچ حرکتی را درک نمی‌کنیم، بنابراین هیچ حرکتی وجود ندارد.

یک کشتی که به آرامی حرکت می‌کند، مانند یک کشتی ثابت به نظر می‌رسد و نگاه کردن به بیرون باعث می‌شود که ساحل به جای آن حرکت کند. تنها ادراک نمی‌تواند بین ناظر که نسبت به محیط حرکت می‌کند و محیط که نسبت به ناظر حرکت می‌کند، تمایز قائل شود.

اعتراض گریز از مرکز، و بهترین اعتراضات فیزیکی. یک چرخ در حال چرخش گل و لای را پرتاب می‌کند؛ یک زمین در حال چرخش باید سنگ‌های آزاد، آب، ساختمان‌ها و مردم را از سطح خود پرتاب کند — “خروج سنگ‌ها، حیوانات و غیره باید بسیار شدید باشد” (روز ۲، ص. ۲۴۴؛ مکانیزم در ص. ۲۱۸ معرفی شده است). این اتفاق نمی‌افتد.

اثر فرضی یک درمان ریاضی دریافت می‌کند: کافی نیست که بگوییم چرخش سریع است، زیرا اینکه آیا ماده خارج می‌شود به شعاع چرخش، سرعت و قدرت تمایل رقیب به سمت زمین بستگی دارد. نتیجه‌گیری از "چرخش سریع" به "پرتاب فاجعه‌آمیز" پیروی نمی‌کند.

چرخش واقعاً یک اثر گریز از مرکز ایجاد می‌کند: شما در خط استوا کمی کمتر وزن می‌کنید، بخشی از این به خاطر آن است. بنابراین، آریستوتلی‌ها درست می‌گفتند که چرخش باید یک پیامد فیزیکی داشته باشد و سالویاتی نیز درست می‌گفت که این پیامد به معنای پرتاب اشیاء نیست. گرانش به سادگی بسیار قوی‌تر است. این استدلال کمترین نتیجه‌گیری قاطع را در کتاب دارد و بدون یک نظریه گرانش نمی‌توان آن را به پایان رساند.

بر اساس نظریه کپرنیکی، زمین چندین حرکت دارد — چرخش روزانه، انقلاب سالانه و شرکت در حرکات دیگر. وجود یک جسم با چندین حرکت طبیعی غیرطبیعی است.

چرا یک جسم باید فقط یک حرکت طبیعی داشته باشد؟ ماه به دور زمین حرکت می‌کند در حالی که سیستم زمین-ماه می‌تواند به دور خورشید حرکت کند. آنچه به عنوان حرکت یک جسم محسوب می‌شود به سیستمی که در نظر گرفته می‌شود بستگی دارد.

یک طبقه‌بندی پیشنهادی به جای یک اثبات، و به همین صورت ارائه شده است. اجسامی که بدون شک حرکت می‌کنند، آن‌هایی هستند که با نور خود نمی‌درخشند؛ خورشید و ستاره‌های ثابت درخشان هستند و ثابت نگه داشته می‌شوند. زمین تاریک و کدر است مانند سیارات. اختصاص دادن حرکت بر اساس شباهت‌های فیزیکی زمین را در کنار سیارات قرار می‌دهد، نه در کنار خورشید. این طبقه‌بندی قیاسی، احتمالی و با آن وزن ارائه شده است.

روز سوم مثبت می‌شود: به جای انحراف از اعتراضات، شواهدی ارائه می‌دهد. هر مشاهده زیر این ادعا را پشتیبانی می‌کند و اعتراض پارالاکس به طور مستقیم به آن حمله می‌کند — تنها اعتراضی در کتاب که هرگز پاسخ داده نمی‌شود.

یک ستاره جدید در صورت فلکی کاسیوپیا ظاهر شد (روز ۳، ص. ۳۲۶). اگر آسمان‌ها فاسد نشدنی هستند، نباید این اتفاق می‌افتاد، بنابراین مدافعان سعی کردند آن را زیر ماه قرار دهند. اندازه‌گیری‌های پارالاکس آن را بسیار دورتر از آنچه که تصور می‌شد قرار داد — در منطقه آسمانی. آنچه از نظر روش‌شناختی جالب است این است که چگونه استدلال انجام می‌شود: به جای اینکه فقط اعداد بهتری را مطرح کند، سالویاتی بررسی می‌کند که چگونه محاسبات ضد نوا مشاهدات را انتخاب و رد کرده‌اند و استدلال می‌کند که اندازه‌گیری‌های مورد علاقه چیارامونتی از نظر داخلی کمتر سازگار از اندازه‌گیری‌هایی بودند که از یک نوا دور حمایت می‌کردند. هدف استفاده انتخابی از شواهد است، نه صرفاً یک نتیجه رقیب. همان رقیب در ضد تایکو نیز در روز ۲ بررسی می‌شود (ص. ۲۸۷، ۳۱۱).

قوی‌ترین استدلال مشاهداتی در کتاب. عطارد و زهره هرگز از نظر زاویه دور از خورشید نمی‌روند و زهره یک چرخه کامل از مراحل را طی می‌کند، به‌طوری‌که “شاخ‌دار وقتی که زیر خورشید است” به نظر می‌رسد و شکلش مانند ماه تغییر می‌کند (روز ۳، ص. ۳۸۹). “مطمئن است که زهره و عطارد باید حول خورشید بچرخند” (روز ۳، ص. ۳۷۳). سیمپلیسیو خود به هندسه راهنمایی می‌شود: زهره نمی‌تواند مداری داشته باشد که زمین را در بر بگیرد، وگرنه به حالت مقابله می‌رسید؛ نمی‌تواند همیشه بین زمین و خورشید قرار بگیرد، وگرنه مراحل کار نمی‌کرد؛ نمی‌تواند همیشه در سمت دیگر خورشید باشد، وگرنه هرگز هلالی نشان نمی‌داد. بنابراین، زهره به دور خورشید می‌چرخد.

فازهای زهره ترتیب ساده بطلمیوسی را نابود می‌کنند. آن‌ها ثابت نمی‌کنند که زمین حرکت می‌کند. ترکیب هیبریدی تایخو براهه آن‌ها را به‌طور کامل بازتولید می‌کند: زمین ساکن است، خورشید به دور زمین می‌چرخد و سیارات دیگر به دور خورشید می‌چرخند. هر نتیجه تلسکوپی در این روز با آن سازگار است. این قوی‌ترین اعتراض ساختاری به کل کتاب است و گفتگو به‌طور جدی به آن نمی‌پردازد — "دو سیستم جهانی اصلی" عنوان، بطلمیوس و کپرنیکوس هستند و گزینه زنده سوم، که توسط اکثر مخالفان با سواد نجومی مطرح می‌شود، به‌طور عمده غایب است.

این “نمی‌توان درک کرد که مریخ به طور سنتی شصت” برابر افزایش می‌یابد (روز ۳، ص. ۴۳۳). اگر مریخ در مداری بزرگ‌تر از مدار زمین به دور خورشید می‌چرخد، گاهی نزدیک و گاهی دور است و یک تغییر بزرگ به طور مستقیم دنبال می‌شود. همان استدلال به شکل ضعیف‌تری برای مشتری و زحل نیز صدق می‌کند، که تغییر فاصله نسبی آن‌ها کمتر است.

عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل همگی به دور خورشید می‌چرخند، که به مرکز طبیعی چرخش‌های سیاره‌ای تبدیل می‌شود. سپس سوال معکوس می‌شود: چرا زمین باید تنها استثنای عجیب باشد؟ این یک استدلال وحدت است — کپرنیک زمین را به عنوان یکی از اعضای یک سیستم معرفی می‌کند، نه یک شیء منحصر به فرد که نیاز به فیزیک خاص خود داشته باشد.

سیارات گاهی اوقات به نظر می‌رسد که در برابر ستاره‌ها معکوس می‌شوند. نجوم زمین‌مرکز این را با دفرنت‌ها و اپی‌سیکل‌ها بازتولید می‌کند — ماشین‌آلات هندسی اختصاصی. در یک زمین در حال حرکت، این به سادگی چیزی است که از نظر بصری شبیه به سبقت گرفتن است: زمین در یک مدار داخلی سریع‌تر به سیاره‌ای خارجی می‌رسد و آن را پشت سر می‌گذارد، که به نظر می‌رسد به عقب سر می‌خورد، دقیقاً مانند قطار کندتری که وقتی از آن عبور می‌کنید به نظر می‌رسد. سیاره به معنای واقعی کلمه معکوس نمی‌شود. حرکت معکوس دیگر یک ساختار خاص نیست و به یک پیامد تبدیل می‌شود.

شایان ذکر است که این حقیقت دارد: نجوم بطلمیوسی قادر به پیش‌بینی موقعیت سیارات نبود. ترکیب‌های به‌قدر کافی پیچیده از دایره‌ها، ظاهرها را بازتولید می‌کنند. بنابراین، یک توضیح فیزیکی ساده‌تر به‌معنای اثبات استنتاجی نیست. مورد کپرنیکی در اینجا بر یگانگی توضیحی استوار است، نه بر قابلیت پیش‌بینی که رقیب فاقد آن است.

آنها تأسیس می‌کنند که خورشید ثابت نیست، بلکه خود خورشید می‌چرخد و — از طریق تغییر شیب مسیرهایشان در طول دیسک در طول یک سال — اطلاعات هندسی درباره رابطه بین خورشید، زمین و صفحات مداری را منتقل می‌کنند. فینوکیا رویکردی به‌طور غیرمعمول بزرگ به این موضوع اختصاص می‌دهد و این استدلال در روز سوم نزدیک‌ترین ارتباط را با حرکت سالانه زمین به‌طور خاص دارد.

اگر زمین از یک سمت یک مدار وسیع به سمت دیگر نوسان کند، ستاره‌های نزدیک باید در طول سال در مقابل ستاره‌های دور تغییر موقعیت دهند. هیچ‌گونه تغییری قابل شناسایی نبود. این نه دگماتیسم است و نه احمقانه؛ این پیش‌بینی صحیحی است که به درستی آزمایش شده و نتیجه منفی داشته است. این قوی‌ترین اعتراض علمی به کپرنیک بود و پابرجا ماند.

اگر ستاره‌ها به اندازه کافی دور باشند، قطر مداری زمین در برابر آن فاصله ناچیز است و تغییرات به زیر سطحی می‌افتد که هر ابزار معاصر می‌تواند ثبت کند. بنابراین عدم وجود تشخیص‌پذیر پارالکس به معنای عدم وجود پارالکس نیست.

دو اعتراض در یک، و هر دو بر اساس فیزیک موجود عادلانه بودند. اول، کپرنیکیسم اکنون نیاز به یک شکاف خالی بزرگ بین زحل و ستاره‌های ثابت دارد، ظاهراً بدون هیچ دلیلی. دوم، ستاره‌ها به نظر می‌رسد که دیسک‌های قابل اندازه‌گیری دارند؛ اگر آن‌ها اینقدر دور هستند و هنوز دیسکی نشان می‌دهند، اندازه‌های فیزیکی آن‌ها باید غیرقابل باور باشد — به طرز قابل توجهی بزرگتر از خورشید. این یکی از بهترین استدلال‌های فنی ضد کپرنیکی موجود بود.

اجسام درخشان هاله‌ها و پرتوهایی به دست می‌آورند که اندازه ظاهری آن‌ها را بزرگ‌تر می‌کند، بنابراین دیسک‌های ستاره‌ای که با چشم غیرمسلح دیده می‌شوند، اندازه‌گیری‌های قطر فیزیکی نیستند. مشاهده از طریق تلسکوپ یا از طریق یک روزنه محدود، دیسک ظاهری را کوچک‌تر می‌کند — که همان چیزی است که شما از تابش انتظار دارید نه از یک سطح حل شده.

در مورد دیسک‌ها درست است: آن‌ها سطوح ستاره‌ای حل نشده بودند. در مورد فاصله‌ها نیز درست است، و حتی بیشتر — ستاره‌ها بسیار دورتر از آنچه که هر کسی در سال ۱۶۳۲ تصور می‌کرد، هستند. پارالاکس سالانه ستاره‌ای تا سال ۱۸۳۸ توسط بسل اندازه‌گیری نشد. بنابراین نتیجه منفی کاملاً قابل درک بود و پاسخ به آن درست بود — اما در سال ۱۶۳۲ این یک یادداشت promissory بود و اعتراض به مدت دو قرن باقی ماند.

چرا خدا باید چنین فواصل وسیع و ظاهراً بی‌فایده‌ای را ایجاد کند فقط به این دلیل که پارالکس زمین نامرئی شود؟

پاسخ این است که تخیل انسانی نمی‌تواند حد بالایی برای آنچه خدا ممکن است خلق کند، تعیین کند؛ اینکه جهان "بسیار بزرگ" است فرض می‌کند که شهود انسانی مقیاس الهی را محدود می‌کند. تقارن دقیق است و ارزش توقف دارد: سیمپلیسیو در روز دوم (ص. 142) از قدرت الهی علیه استدلال سادگی استفاده کرد و در اینجا همان حرکت علیه اعتراض از وسعت کیهانی برگردانده شده است. همان فرم استدلالی به هر دو طرف خدمت می‌کند، که نشانه خوبی است که هیچ چیز را حل نمی‌کند.

فلسفه مغناطیسی گیلبرت در نزدیکی پایان (روز ۳، صفحه ۴۶۴) مورد بحث قرار می‌گیرد. ارتباط آن غیرمستقیم است: این فلسفه زمین را به عنوان یک جسم سازمان‌یافته فیزیکی با ویژگی‌های واقعی که قادر به حفظ جهت‌گیری و حرکت است، به تصویر می‌کشد، نه به عنوان یک توده منفعل در مرکز. این یک تشبیه حمایتی درباره نوع چیزی است که زمین است.

و اینطور ارائه نمی‌شود که اینگونه باشد. تشبیه فیزیکی حمایتی، نه اثبات.

تلاش برای ناک‌اوت. اگر جزر و مدها توسط ترکیب حرکات روزانه و سالانه تولید می‌شوند، پس یک پدیده زمینی نیاز به یک زمین در حال حرکت دارد — نمایشی فیزیکی که کپرنیکیسم هرگز نداشت و تنها چیزی که یک سیستم تیخونیک نمی‌توانست آن را در بر بگیرد.

سطح دریا به طور منظم بالا و پایین می‌رود؛ آب همچنین به صورت افقی حرکت می‌کند؛ و مکان‌های مختلف از نظر قدرت و زمان تأثیر متفاوت هستند. چیزی این را ایجاد می‌کند.

تأثیر ماه؛ گرمایش و رقیق شدن آب؛ خواص عمق دریا؛ تأثیرات پنهان آسمانی؛ و علل ماورایی. سالویاتی از تمام انواعی که عمل مرموز در فاصله را فراخوانی می‌کنند، بیزار است و یک علت مکانیسمی می‌خواهد — که یک تعهد روش‌شناختی است، نه یک مشاهده.

زمین دارای چرخش روزانه و انقلاب سالانه است. زیرا این دو به طور متفاوتی در طول چرخه روزانه ترکیب می‌شوند، یک نقطه بر روی سطح تحت تأثیر سرعت مؤثر متغیر مداوم قرار می‌گیرد. آب در یک ظرف متحرک زمانی که ظرف سرعت خود را تغییر می‌دهد، به هم می‌ریزد — “یک توپ شناور” را در “یک حوض آب” قرار دهید و حوض را حرکت دهید (این تشبیه در روز سوم، صفحه ۴۶۲ تنظیم شده و در روز چهارم، صفحه ۴۸۷ اعمال می‌شود). حوضه‌های اقیانوسی ظرف هستند؛ حرکت ترکیبی تغییر در سرعت است؛ جزر و مدها به هم ریختن آب هستند.

این کل کتاب را معکوس می‌کند. روز دوم نشان داد که پدیده‌های زمینی نمی‌توانند حرکت زمین را رد کنند. روز سوم آن را از نظر نجومی قابل قبول کرد. روز چهارم پدیده‌ای زمینی را نشان می‌دهد که نیاز به آن دارد — نمایشی فیزیکی که کپرنیکیسم هرگز نداشت و تنها چیزی که یک سیستم تیخونیک نمی‌توانست آن را در بر بگیرد.

کپلر و دیگران به ارتباط آن مشکوک بودند و شواهد آن واضح‌ترین واقعیت در کل این موضوع است: رفتار جزر و مد به‌طور نزدیک با چرخه ماه همخوانی دارد.

رد صریح است و این یک رد اصولی است: هیچ ریسمانی وجود ندارد، هیچ تماسی نیست، هیچ ارتباط مکانیکی وجود ندارد و برای سالویاتی، این پیشنهاد به طالع‌بینی و همدلی پنهان شباهت دارد. توضیح قمری کپلر عمدتاً به همین دلیل رد می‌شود.

جاذبه دقیقاً نوعی از تعاملات بلندمدت است که به طور اصولی رد شده است. ماه و خورشید نیروهای جاذبه‌ای متفاوت در سراسر زمین تولید می‌کنند و این نیروها باعث ایجاد جزر و مد می‌شوند. تعهد روش‌شناختی قبلی — تنها مکانیزم‌های مشابه تماس محترم هستند — است که استدلال را از پاسخ صحیح منحرف کرد. قوی‌ترین نشانه مشاهداتی در این زمینه به دلیل اینکه شبیه جادو به نظر می‌رسید، رد شد.

ویرانگر و ساده. این مکانیزم جزر و مدها را عمدتاً به حرکت روزانه زمین نسبت به خورشید مرتبط می‌کند. جزر و مد واقعی از روزی به روز دیگر در هماهنگی با ماه تغییر می‌کند، نه خورشید.

یک مکانیزم ساده‌ی نوسان آب، الگوی نیمه‌روزانه مشاهده شده را تولید نمی‌کند. ساختار واقعی به طور طبیعی از برآمدگی‌های جزر و مدی ناشی از گرانش متفاوت پیروی می‌کند و توضیحات ثانویه‌ای باید در اینجا معرفی شوند تا نظریه با مشاهده سازگار شود.

جزر و مدها به طور قابل توجهی بسته به مکان متفاوت هستند زیرا اقیانوس‌ها ظرف‌های یکسانی نیستند: عمق، شکل، طول، جهت، سواحل، کانال‌ها و ارتباط بین دریاها همه مهم هستند. این از نظر فیزیکی منطقی است و علم مدرن جزر و مد نیز موافق است — هندسه حوضه، تشدید و عمق‌سنجی به شدت جزر و مدهای محلی را تغییر می‌دهند. خطا در نیروی اولیه است، نه در شناسایی اینکه جغرافیا نتیجه را شکل می‌دهد.

اگر هر گونه اختلافی بین پیش‌بینی و مشاهده به تنظیمات حوضه نسبت داده شود، نظریه قدرت پیش‌بینی خود را از دست می‌دهد مگر اینکه اثرات حوضه به طور مستقل قابل محاسبه باشند. برخی دریاها تقریباً هیچ جزر و مدی ندارند و توضیح کمکی نیز این موضوع را در بر می‌گیرد. این نگرانی از غیرقابل رد شدن است و نگرانی عادلانه‌ای است.

استدلال به هوا گسترش می‌یابد: اگر حرکات زمین آب را حرکت می‌دهند، باید پیامدهای جوی نیز داشته باشند و “بادهای قوی که به طور مداوم از شرق می‌وزند” وجود دارند که به آن اشاره می‌شود (روز ۴، ص. ۵۰۳)، با تضادی که در برابر بادهای گاه‌به‌گاه که “به طور بی‌تفاوت به سمت همه” جهات می‌وزند (ص. ۵۱۰) کشیده شده است. گسترش مداوم این مکانیزم — و به همین دلیل نادرست.

جزر و مدهای واقعی در طول دوره‌های طولانی‌تر تغییر می‌کنند و این‌ها از ترکیب‌ها و هندسه متغیر حرکات زمین به دست می‌آیند. اما همبستگی قوی ماهانه قمری دقیقاً همان چیزی است که یک نظریه مبتنی بر ماه به طور فوری پیش‌بینی می‌کند، در حالی که این نظریه باید به طور غیرمستقیم به آن برسد. نظریه‌ای که باید برای بازتولید الگوی واضح‌ترین در داده‌ها تلاش کند، چیزی به شما می‌گوید.